Inicijativa navodi da presuda predstavlja veliki podsticaj za otvaranje pitanja dostupnosti dokumenata kojima raspolažu službe bezbjednosti, koje su se dosadašnjim postupanjem predstavljale i u javnosti percipirale kao zatvorene institucije koje ne prepoznaju pravo na slobodan pristup informacijama i dostupnost informacija javnosti kao elementarnu demokratsku instituciju.

Presudom je, smatra Inicijativa, postavljen i osnov za precizno definisanje člana 9. Zakona o slobodnom pristupu informacijama od javnog značaja, koji reguliše uslove pod kojima organi javne vlasti mogu da ograniče ili isključe pravo na slobodan pristup informacijama.

Inicijativa objašnjava da je 31. oktobra 2005. godine podnijela zahtev BIA o broju prisluškivanih građana Srbije tokom 2005. godine, a da je BIA odbila da ih dostavi, s obrazloženjem da to predstavlja državnu tajnu.

Dalje se objašnjava da je intervenisao povjerenik za slobodan pristup informacijama od javnog značaja da se ti podaci dostave, a da je BIA, umjesto da postupi po njegovom rješenju, pokrenula upravni spor pred Vrhovnim sudom Srbije sa zahtjevom da se rješenje povjerenika poništi zbog nezakonitosti, što je Vrhovni sud odbacio.

Pošto Inicijativa, ni poslije zahteva Vladi Srbije da obezbjedi izvršenje rješenja povjerenika nije uspjela da dođe do tih podataka, u novembru 2006. godine se obratila Evropskom sudu za ljudska prava.

U saopštenju se dodaje i da je BIA u dopisu Inicijativi 23. septembra 2008. godine navela da ne posjeduje traženu informaciju, što je sud okarakterisao kao "neubjedljiv" odgovor, s obzirom na prirodu informacija, a posebno imajući u vidu da je od početka odibjala da dostavi te informacije, koristeći se izgovorom tajnosti.

(Tanjug)